پرش به محتوای اصلی
صغیر اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۶

علی است بهر بجا بودن جهان باعث

بقای جسم ندارد به غیر جان باعث

گر او نبد نه زمین بد نه آسمان آری

وجود اوست بر ایجاد این و آن باعث

بحق عشق قسم نیست غیر عشق علی

برای گردش گردنده آسمان باعث

عداوتش نبود جز که بر جحیم سبب

محبتش نبود جز که بر جنان باعث

به غیر دوستیش نیست رستگاران را

به رستگاری و آزادی و‌ امان باعث

مبند لب ز ثنایش صغیر زانکه ترا

ثنای او شده بر نطق و بر بیان باعث

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۸ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج
  2. شمارهٔ ۱۶۹با بت ساده نشستن که ثواتبست و مباح
  3. شمارهٔ ۱۷۰تعالی الله از این بالا وزین رخ
  4. شمارهٔ ۱۷۱منت دلم ز حلقهٔ موی تو میکشد
  5. شمارهٔ ۱۷۲صبحدم باد صبا مشک فشان می‌آید
  6. شمارهٔ ۱۷۳گر از دل نیمه شب آهی برآید
  7. شمارهٔ ۱۷۴در دور ما چه جور بشر با بشر نکرد
  8. شمارهٔ ۱۷۵جدا از طره اش حال دلم دانی چسان باشد
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی صغیر اصفهانی

محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.