صفی علیشاه
شمارهٔ ۶۶
نیکی کنی ار بخلق منت مگذار
بینی اگر از کسی بدی سهل شمار
آور بنظر که چشم نیکی ز خدای
می‌داری و هم بدی و هم بد کردار
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۶۸گرباده خوری با صنمی زیبا خور
- شمارهٔ ۶۹می را بیقین بدست انجام مخور
- شمارهٔ ۷۰یارب نشود بلاکشی محرم هجر
- شمارهٔ ۷۱شد عمر و به طبع خواهشم هست هنوز
- شمارهٔ ۷۲ای باب هدایتت بخلقان همه باز
- شمارهٔ ۷۳ای آنکه بذات خود عظیمی و عزیز
- شمارهٔ ۷۴عمرت رود ارتمام برجرم و هوس
- شمارهٔ ۷۵گر سالک عارفی و بی‌عیب و عبوس
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.