صفی علیشاه
شمارهٔ ۷۱
شد عمر و به طبع خواهشم هست هنوز
صد نعل گنه در آتشم هست هنوز
با آنکه نه روی توبه مانده است و نه عذر
از دوست امید بخششم هست هنوز
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۷۳ای آنکه بذات خود عظیمی و عزیز
- شمارهٔ ۷۴عمرت رود ارتمام برجرم و هوس
- شمارهٔ ۷۵گر سالک عارفی و بی‌عیب و عبوس
- شمارهٔ ۷۶ای آنکه مکمل عقولی و نفوس
- شمارهٔ ۷۷بر بنده رو سیاه یارب تو ببخش
- شمارهٔ ۷۸گویم سخنی ترا از الهام سروش
- شمارهٔ ۷۹مائیم قلندران وارسته ز خویش
- شمارهٔ ۸۰جز پوست خود صفی به تن خرقه مپوش
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.