صفی علیشاه
شمارهٔ ۷۰
یارب نشود بلاکشی محرم هجر
عشق ار چه کشد و لیک داد از غم هجر
پروانه به شعله داد تن را به فراق
او را دَمِ وصل کشت و ما را غم هجر
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۷۲ای باب هدایتت بخلقان همه باز
- شمارهٔ ۷۳ای آنکه بذات خود عظیمی و عزیز
- شمارهٔ ۷۴عمرت رود ارتمام برجرم و هوس
- شمارهٔ ۷۵گر سالک عارفی و بی‌عیب و عبوس
- شمارهٔ ۷۶ای آنکه مکمل عقولی و نفوس
- شمارهٔ ۷۷بر بنده رو سیاه یارب تو ببخش
- شمارهٔ ۷۸گویم سخنی ترا از الهام سروش
- شمارهٔ ۷۹مائیم قلندران وارسته ز خویش
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.