پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۷۹

مائیم قلندران وارسته ز خویش

بیگانه ز خلق و بی‌نیاز از کم و بیش

جوئی چو نشان ما بملک و ملکوت

گردید نشان به بی‌نشان درویش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۱در خانه و شهر و خلوت و انجمنش
  2. شمارهٔ ۸۲شئیی بنظر نمایدت تا ناقص
  3. شمارهٔ ۸۳ای ذات تو بر جمیع ذرات مفیض
  4. شمارهٔ ۸۴یا‌رب من اگرچه رفت عمرم به غلط
  5. شمارهٔ ۸۵گر راه روی تجاوز از خط صراط
  6. شمارهٔ ۸۶لفظی که نباشد آگه از وی لافظ
  7. شمارهٔ ۸۷ای کون و مکان ز خوان جودت محفوظ
  8. شمارهٔ ۸۸گر میری و مرتراست اقلیم وسیع
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.