صفی علیشاه
شمارهٔ ۸۴
یا‌رب من اگرچه رفت عمرم به غلط
پاداش غلط هم از چه قهر است و سخط
دانی تو و لیک هم گمانم به تو چیست
آن کن که گمان بنده بر توست فقط
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۸۶لفظی که نباشد آگه از وی لافظ
- شمارهٔ ۸۷ای کون و مکان ز خوان جودت محفوظ
- شمارهٔ ۸۸گر میری و مرتراست اقلیم وسیع
- شمارهٔ ۸۹گر حق طلبی بحق خود شو قانع
- شمارهٔ ۹۰باشد گرت از وجود درویش سراغ
- شمارهٔ ۹۱یکرنگ بخم کن فکان زد صباغ
- شمارهٔ ۹۲صوفی نشود کسی به پوشیدن صوف
- شمارهٔ ۹۳ای خسرو مُلک و دین شهنشاه نجف
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.