صفی علیشاه
شمارهٔ ۹۱
یکرنگ بخم کن فکان زد صباغ
بر پرده خلق را بخود داد سراغ
بیرنگی خویش یعنی از این همه رنگ
بنمود چو آب از رخ لال بباغ
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۹۳ای خسرو مُلک و دین شهنشاه نجف
- شمارهٔ ۹۴دیدیم در این جهان بچشم تحقیق
- شمارهٔ ۹۵تا بر نکنی با صطفای دل و دلق
- شمارهٔ ۹۶گر مَردی و نیست پای اکرامت لنگ
- شمارهٔ ۹۷ای هستیت از تمیز خلقان همه پاک
- شمارهٔ ۹۸ای آنکه منزهی تو از شبه و شریک
- شمارهٔ ۹۹ای آنکه توئی بذات خود عین کمال
- شمارهٔ ۱۰۰گر طالب ره شدی ز مردان سبل
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.