پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۹۴

دیدیم در این جهان بچشم تحقیق

مهر اسداللهست و آلش توفیق

بی فلک ولایتش ز طوفان هلاک

نرهی و شوی چنانکه گشتند غریق

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۶گر مَردی و نیست پای اکرامت لنگ
  2. شمارهٔ ۹۷ای هستیت از تمیز خلقان همه پاک
  3. شمارهٔ ۹۸ای آنکه منزهی تو از شبه و شریک
  4. شمارهٔ ۹۹ای آنکه توئی بذات خود عین کمال
  5. شمارهٔ ۱۰۰گر طالب ره شدی ز مردان سبل
  6. شمارهٔ ۱۰۱ای آنکه بذات تست ذات تو دلیل
  7. شمارهٔ ۱۰۲یارب بتو عرض ناتوانی چکنم
  8. شمارهٔ ۱۰۳یارب ز گناه خویش شرمنده منم
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.