پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۳

یارب ز گناه خویش شرمنده منم

بر هر چه عقوبت است زیبنده منم

غفار توئی غنی توئی شاه توئی

بدکار منم گدا منم بنده منم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۵یارب تو ببخشای بناداری من
  2. شمارهٔ ۱۰۶ای شیر خدا ولی حق مالک دین
  3. شمارهٔ ۱۰۷یارب تو مرا بیار من مقرون کن
  4. شمارهٔ ۱۰۸ای آنکه تو خالقی و ما بنده تو
  5. شمارهٔ ۱۰۹با نیک و بد زمانه نزدیک مشو
  6. شمارهٔ ۱۱۰دام است جهان صفی پی‌دانه مرو
  7. شمارهٔ ۱۱۱عالم بمثال چون سرابست همه
  8. شمارهٔ ۱۱۲ای آنکه تو واقفی ز احوال صفی
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.