پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۵

یارب تو ببخشای بناداری من

بر بیکسی و فقیری و خواری من

هر کس بخدا امیدش از طاعت اوست

امید منست از گنهکاری من

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۷یارب تو مرا بیار من مقرون کن
  2. شمارهٔ ۱۰۸ای آنکه تو خالقی و ما بنده تو
  3. شمارهٔ ۱۰۹با نیک و بد زمانه نزدیک مشو
  4. شمارهٔ ۱۱۰دام است جهان صفی پی‌دانه مرو
  5. شمارهٔ ۱۱۱عالم بمثال چون سرابست همه
  6. شمارهٔ ۱۱۲ای آنکه تو واقفی ز احوال صفی
  7. شمارهٔ ۱۱۳گر بگذری ای صفی ز هر دلخواهی
  8. شمارهٔ ۱۱۴گر جز بخدای حاجت خویش بری
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.