پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۴

گر جز بخدای حاجت خویش بری

میدار یقین که پرده خویش دری

داری چه طمع ز طبع زنبور کز او

یک نوش طلب نکرده صد نیش خوری

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۶ای آنکه بروز محنتم یار توئی
  2. شمارهٔ ۱۱۷ای شیر خدا که سِرّ‌ِ ایجاد توئی
  3. شمارهٔ ۱۱۸ای آنکه عیان کننده روز و شبی
  4. شمارهٔ ۱۱۹ای آنکه نظر بجرم آدم نکنی
  5. شمارهٔ ۱۲۰حاشا که شراب پخته را خام خوری
  6. شمارهٔ ۱۲۱ای آنکه به‌یکتائی‌یِ خود یکتائی
  7. شمارهٔ ۱۲۲روزی که نبود ساغر و صهبائی
  8. شمارهٔ ۱۲۳ای آنکه به ذات خویش فرد و اَحَدی
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.