پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۸

ای آنکه عیان کننده روز و شبی

غرق است بنعمت تو هر حلق و لبی

نیکو کنی ار معاش من بی سببی

نبود ز توانائی و جودت عجبی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۰حاشا که شراب پخته را خام خوری
  2. شمارهٔ ۱۲۱ای آنکه به‌یکتائی‌یِ خود یکتائی
  3. شمارهٔ ۱۲۲روزی که نبود ساغر و صهبائی
  4. شمارهٔ ۱۲۳ای آنکه به ذات خویش فرد و اَحَدی
  5. شمارهٔ ۱۲۴ای آنکه فروزنده‌یِ خورشید و مهی
  6. شمارهٔ ۱۲۵سبحان‌الله بذات پاینده توئی
  7. شمارهٔ ۱۲۶الله که کافی المهمات توئی
  8. شمارهٔ ۱۲۷ای آنکه به بنده بهترین دوست توئی
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.