پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۷

ای شیر خدا که سِرّ‌ِ ایجاد توئی

در کارگه وجود استاد توئی

افتاده‌تر از فتادگان جمله منم

گیرنده دست هر که افتاده توئی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۹ای آنکه نظر بجرم آدم نکنی
  2. شمارهٔ ۱۲۰حاشا که شراب پخته را خام خوری
  3. شمارهٔ ۱۲۱ای آنکه به‌یکتائی‌یِ خود یکتائی
  4. شمارهٔ ۱۲۲روزی که نبود ساغر و صهبائی
  5. شمارهٔ ۱۲۳ای آنکه به ذات خویش فرد و اَحَدی
  6. شمارهٔ ۱۲۴ای آنکه فروزنده‌یِ خورشید و مهی
  7. شمارهٔ ۱۲۵سبحان‌الله بذات پاینده توئی
  8. شمارهٔ ۱۲۶الله که کافی المهمات توئی
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.