پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۳

ای آنکه به ذات خویش فرد و اَحَدی

بر حال صفی به نیکویی کن مددی

پاداش بدی کسی به نیکی نکند

جز تو که خدا و خالق نیک و بدی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵سبحان‌الله بذات پاینده توئی
  2. شمارهٔ ۱۲۶الله که کافی المهمات توئی
  3. شمارهٔ ۱۲۷ای آنکه به بنده بهترین دوست توئی
  4. شمارهٔ ۱۲۸زنهار صفی هزار زنهار صفی
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.