صفی علیشاه
شمارهٔ ۱۱۶
ای آنکه بروز محنتم یار توئی
براین همه عیب و نقص ستار توئی
گر عمر و عمل تمام شد صرف گناه
امید بر آن بود که غفّار توئی
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۱۸ای آنکه عیان کننده روز و شبی
- شمارهٔ ۱۱۹ای آنکه نظر بجرم آدم نکنی
- شمارهٔ ۱۲۰حاشا که شراب پخته را خام خوری
- شمارهٔ ۱۲۱ای آنکه به‌یکتائی‌یِ خود یکتائی
- شمارهٔ ۱۲۲روزی که نبود ساغر و صهبائی
- شمارهٔ ۱۲۳ای آنکه به ذات خویش فرد و اَحَدی
- شمارهٔ ۱۲۴ای آنکه فروزنده‌یِ خورشید و مهی
- شمارهٔ ۱۲۵سبحان‌الله بذات پاینده توئی
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.