صفی علیشاه
شمارهٔ ۱۰۷
یارب تو مرا بیار من مقرون کن
حال و دل او بمهر من مفتون کن
از خاطر او غیر مرا بیرون کن
وندر دل او مهر مرا افزون کن
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۰۹با نیک و بد زمانه نزدیک مشو
- شمارهٔ ۱۱۰دام است جهان صفی پی‌دانه مرو
- شمارهٔ ۱۱۱عالم بمثال چون سرابست همه
- شمارهٔ ۱۱۲ای آنکه تو واقفی ز احوال صفی
- شمارهٔ ۱۱۳گر بگذری ای صفی ز هر دلخواهی
- شمارهٔ ۱۱۴گر جز بخدای حاجت خویش بری
- شمارهٔ ۱۱۵حاجت بخدا اگر بری خوانده شوی
- شمارهٔ ۱۱۶ای آنکه بروز محنتم یار توئی
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.