صفی علیشاه
شمارهٔ ۱۱۰
دام است جهان صفی پی‌دانه مرو
قانع بنشین و خانه بر خانه مرو
رزق تو رسد ز غیب بی‌منت خلق
و زخلق که عاجزند و افسانه مرو
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۱۲ای آنکه تو واقفی ز احوال صفی
- شمارهٔ ۱۱۳گر بگذری ای صفی ز هر دلخواهی
- شمارهٔ ۱۱۴گر جز بخدای حاجت خویش بری
- شمارهٔ ۱۱۵حاجت بخدا اگر بری خوانده شوی
- شمارهٔ ۱۱۶ای آنکه بروز محنتم یار توئی
- شمارهٔ ۱۱۷ای شیر خدا که سِرِّ ایجاد توئی
- شمارهٔ ۱۱۸ای آنکه عیان کننده روز و شبی
- شمارهٔ ۱۱۹ای آنکه نظر بجرم آدم نکنی
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.