صفی علیشاه
شمارهٔ ۹۷
ای هستیت از تمیز خلقان همه پاک
ذات تو منزه از عقول و ادراک
ما را تو ز خاک آفریدی و بتو
دانائی ماست چون توانائی خاک
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۹۹ای آنکه توئی بذات خود عین کمال
- شمارهٔ ۱۰۰گر طالب ره شدی ز مردان سبل
- شمارهٔ ۱۰۱ای آنکه بذات تست ذات تو دلیل
- شمارهٔ ۱۰۲یارب بتو عرض ناتوانی چکنم
- شمارهٔ ۱۰۳یارب ز گناه خویش شرمنده منم
- شمارهٔ ۱۰۴ای شیر خدا ولی حق مالک دین
- شمارهٔ ۱۰۵یارب تو ببخشای بناداری من
- شمارهٔ ۱۰۶ای شیر خدا ولی حق مالک دین
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.