پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۹۹

ای آنکه توئی بذات خود عین کمال

بر خلق رسد زخوان جود تو نوال

پوشی‌ تو معایبم چه حاجت بِکَسان

دانی تو حوائجم چه حاجت بسوال

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۱ای آنکه بذات تست ذات تو دلیل
  2. شمارهٔ ۱۰۲یارب بتو عرض ناتوانی چکنم
  3. شمارهٔ ۱۰۳یارب ز گناه خویش شرمنده منم
  4. شمارهٔ ۱۰۴ای شیر خدا ولی حق مالک دین
  5. شمارهٔ ۱۰۵یارب تو ببخشای بناداری من
  6. شمارهٔ ۱۰۶ای شیر خدا ولی حق مالک دین
  7. شمارهٔ ۱۰۷یارب تو مرا بیار من مقرون کن
  8. شمارهٔ ۱۰۸ای آنکه تو خالقی و ما بنده تو
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.