پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۹۵

تا بر نکنی با صطفای دل و دلق

قلاب علاقه و امید از خود و خلق

در حلقه ما مکش بخامی گردن

کز فقر خوریم طعمه بی‌منت خلق

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۷ای هستیت از تمیز خلقان همه پاک
  2. شمارهٔ ۹۸ای آنکه منزهی تو از شبه و شریک
  3. شمارهٔ ۹۹ای آنکه توئی بذات خود عین کمال
  4. شمارهٔ ۱۰۰گر طالب ره شدی ز مردان سبل
  5. شمارهٔ ۱۰۱ای آنکه بذات تست ذات تو دلیل
  6. شمارهٔ ۱۰۲یارب بتو عرض ناتوانی چکنم
  7. شمارهٔ ۱۰۳یارب ز گناه خویش شرمنده منم
  8. شمارهٔ ۱۰۴ای شیر خدا ولی حق مالک دین
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.