صفی علیشاه
شمارهٔ ۹۰
باشد گرت از وجود درویش سراغ
آن نیست که نیستش ز کونین فراغ
در شهر فناست مجمع اهل فنا
زان جمع بُوَد صفیعلی چشم و چراغ
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۹۲صوفی نشود کسی به پوشیدن صوف
- شمارهٔ ۹۳ای خسرو مُلک و دین شهنشاه نجف
- شمارهٔ ۹۴دیدیم در این جهان بچشم تحقیق
- شمارهٔ ۹۵تا بر نکنی با صطفای دل و دلق
- شمارهٔ ۹۶گر مَردی و نیست پای اکرامت لنگ
- شمارهٔ ۹۷ای هستیت از تمیز خلقان همه پاک
- شمارهٔ ۹۸ای آنکه منزهی تو از شبه و شریک
- شمارهٔ ۹۹ای آنکه توئی بذات خود عین کمال
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.