صفی علیشاه
شمارهٔ ۸۶
لفظی که نباشد آگه از وی لافظ
بود آنکه به قصه بافت بر هم واعظ
می‌داشت به معنی ار حدیثی محفوظ
به زانکه بود بر این خبرها حافظ
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۸۸گر میری و مرتراست اقلیم وسیع
- شمارهٔ ۸۹گر حق طلبی بحق خود شو قانع
- شمارهٔ ۹۰باشد گرت از وجود درویش سراغ
- شمارهٔ ۹۱یکرنگ بخم کن فکان زد صباغ
- شمارهٔ ۹۲صوفی نشود کسی به پوشیدن صوف
- شمارهٔ ۹۳ای خسرو مُلک و دین شهنشاه نجف
- شمارهٔ ۹۴دیدیم در این جهان بچشم تحقیق
- شمارهٔ ۹۵تا بر نکنی با صطفای دل و دلق
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.