پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۷۵

گر سالک عارفی و بی‌عیب و عبوس

بدخواه مباش بر مسلمان و مجوس

بر خلق نباشد ار ترا طبع کریم

آزرده مباد کز تو گردند نفوس

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۷بر بنده رو سیاه یارب تو ببخش
  2. شمارهٔ ۷۸گویم سخنی ترا از الهام سروش
  3. شمارهٔ ۷۹مائیم قلندران وارسته ز خویش
  4. شمارهٔ ۸۰جز پوست خود صفی به تن خرقه مپوش
  5. شمارهٔ ۸۱در خانه و شهر و خلوت و انجمنش
  6. شمارهٔ ۸۲شئیی بنظر نمایدت تا ناقص
  7. شمارهٔ ۸۳ای ذات تو بر جمیع ذرات مفیض
  8. شمارهٔ ۸۴یا‌رب من اگرچه رفت عمرم به غلط
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.