پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۷۴

عمرت رود ارتمام برجرم و هوس

به زانکه رسد دمی جفای تو بکس

این خلق همه گیاه بستان حقند

گر سرو صنوبرند ور سنبل و خس

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۶ای آنکه مکمل عقولی و نفوس
  2. شمارهٔ ۷۷بر بنده رو سیاه یارب تو ببخش
  3. شمارهٔ ۷۸گویم سخنی ترا از الهام سروش
  4. شمارهٔ ۷۹مائیم قلندران وارسته ز خویش
  5. شمارهٔ ۸۰جز پوست خود صفی به تن خرقه مپوش
  6. شمارهٔ ۸۱در خانه و شهر و خلوت و انجمنش
  7. شمارهٔ ۸۲شئیی بنظر نمایدت تا ناقص
  8. شمارهٔ ۸۳ای ذات تو بر جمیع ذرات مفیض
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.