صفی علیشاه
شمارهٔ ۷۳
ای آنکه بذات خود عظیمی و عزیز
کس را بکمال هستیت نیست تمیز
از فتنه نفس عالم حادثه خیز
جز بر تو صفی را نبود راه گریز
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۷۵گر سالک عارفی و بی‌عیب و عبوس
- شمارهٔ ۷۶ای آنکه مکمل عقولی و نفوس
- شمارهٔ ۷۷بر بنده رو سیاه یارب تو ببخش
- شمارهٔ ۷۸گویم سخنی ترا از الهام سروش
- شمارهٔ ۷۹مائیم قلندران وارسته ز خویش
- شمارهٔ ۸۰جز پوست خود صفی به تن خرقه مپوش
- شمارهٔ ۸۱در خانه و شهر و خلوت و انجمنش
- شمارهٔ ۸۲شئیی بنظر نمایدت تا ناقص
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.