صفی علیشاه
شمارهٔ ۷۲
ای باب هدایتت بخلقان همه باز
اشیاء همه را بدرگهت روی نیاز
هر چند کنم گناه آرم بتو روی
هر چند غلط کنم زه آیم بتو باز
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۷۴عمرت رود ارتمام برجرم و هوس
- شمارهٔ ۷۵گر سالک عارفی و بی‌عیب و عبوس
- شمارهٔ ۷۶ای آنکه مکمل عقولی و نفوس
- شمارهٔ ۷۷بر بنده رو سیاه یارب تو ببخش
- شمارهٔ ۷۸گویم سخنی ترا از الهام سروش
- شمارهٔ ۷۹مائیم قلندران وارسته ز خویش
- شمارهٔ ۸۰جز پوست خود صفی به تن خرقه مپوش
- شمارهٔ ۸۱در خانه و شهر و خلوت و انجمنش
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.