پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۶۹

می را بیقین بدست انجام مخور

ور زانکه خوری بجهد و ابرام مخور

با مردم رذل و بله و بد نام مخور

پیوسته مخور عیان مخور خام مخور

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۱شد عمر و به طبع خواهشم هست هنوز
  2. شمارهٔ ۷۲ای باب هدایتت بخلقان همه باز
  3. شمارهٔ ۷۳ای آنکه بذات خود عظیمی و عزیز
  4. شمارهٔ ۷۴عمرت رود ارتمام برجرم و هوس
  5. شمارهٔ ۷۵گر سالک عارفی و بی‌عیب و عبوس
  6. شمارهٔ ۷۶ای آنکه مکمل عقولی و نفوس
  7. شمارهٔ ۷۷بر بنده رو سیاه یارب تو ببخش
  8. شمارهٔ ۷۸گویم سخنی ترا از الهام سروش
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.