پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۲۱۱ - عبدالقدوس

ولیی کوست نامش عبد قدوس

نباشد قلب او با غیر مأنوس

نموده حق مقدس زا احتجابش

همی بر قدس باشد فتح بابش

بحکم لایسعنی جز الهش

به دل نبود ز قدس نفس راهش

بحق وسعت نیابد قلب هر کس

جز آن قلبی که زاکون شد مقدس

از آن وسعت حق او را داد بر دل

که اندر وی کند از قدس منزل

نگنجد ذات پاکش در مکانی

بجز اندر دل قدسی نشانی

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۲۱۳ - عبدالمؤمنز عبدالمؤمنت گویم معاین
  2. بخش ۲۱۴ - عبدالمهیمنبود عبدالمهیمن آنکه مشهود
  3. بخش ۲۱۵ - عبدالعزیزدگر عبدالعزیز آن در تمیز است
  4. بخش ۲۱۶ - عبدالجباردگر عبدی که بر وی اسم جبار
  5. بخش ۲۱۷ - عبدالمتکبرکسی شد مظهر وصف تکبر
  6. بخش ۲۱۸ - عبدالخالقز عبدالخالق ارپرسی هویداست
  7. بخش ۲۱۹ - عبدالباریز عبدالباری ار علمت ادیب است
  8. بخش ۲۲۰ - عبدالمصورولیی کو بود عبدالمصور
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.