صفی علیشاه
بخش ۲۰۹ - عبدالرحیم
دگر عبدالرحیم آنست در نص
که باشد رحمتش مخصوص و مختص
بان کو اهل تقوی و سداد است
نکو کردار وصافی اعتقاد است
بود در بذل رحمت اختصاصش
رسد تشریف رحمت برخواصش
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۲۱۱ - عبدالقدوسولیی کوست نامش عبد قدوس
- بخش ۲۱۲ - عبدالسلامولیی باز کو عبدالسلام است
- بخش ۲۱۳ - عبدالمؤمنز عبدالمؤمنت گویم معاین
- بخش ۲۱۴ - عبدالمهیمنبود عبدالمهیمن آنکه مشهود
- بخش ۲۱۵ - عبدالعزیزدگر عبدالعزیز آن در تمیز است
- بخش ۲۱۶ - عبدالجباردگر عبدی که بر وی اسم جبار
- بخش ۲۱۷ - عبدالمتکبرکسی شد مظهر وصف تکبر
- بخش ۲۱۸ - عبدالخالقز عبدالخالق ارپرسی هویداست
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.