پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۲۰۵ - العبادله

عبادله بنزد مرد دانا

بوند اهل تجلیات اسما

چو اسمی را تحقق بر حقیقت

عیان یابند از اسمای حضرت

شوندار بر صفات اسم موصوف

ربوبیت شود زان اسم مکشوف

عبودیت پس ایشانراست للحق

خود از حیث ربوبیت بمطلق

که ایشانرا شود زان اسم مشهود

چه هر اسمی خود اوربست و معبود

پس ایشانند عبد اسم ذوالمن

شنو تفصیل هر یک را تو از من

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۲۰۷ - عبداللهبود عبدالله آنکو اندر او حق
  2. بخش ۲۰۸ - عبدالرحمنخود آن کو عبد رحمن از یقین است
  3. بخش ۲۰۹ - عبدالرحیمدگر عبدالرحیم آنست در نص
  4. بخش ۲۱۰ - عبدالملکبود عبدالملک کو بی‌توقف
  5. بخش ۲۱۱ - عبدالقدوسولیی کوست نامش عبد قدوس
  6. بخش ۲۱۲ - عبدالسلامولیی باز کو عبدالسلام است
  7. بخش ۲۱۳ - عبدالمؤمنز عبدالمؤمنت گویم معاین
  8. بخش ۲۱۴ - عبدالمهیمنبود عبدالمهیمن آنکه مشهود
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.