صفی علیشاه
بخش ۱۴۳ - السرائر
شنو باز از سرائر بی ز آثار
بحق است انمحاق مرد سیار
جوانمردان که راه وصل پویند
و را محق از وصول تام گویند
نبی فرمود زانرو لی مع‌الله
کز آن حالت نباشد غیر آگاه
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۴۵ - السفرسفر آمد به پیش ایمرد سیار
- بخش ۱۴۶ - سقوط الاعتباراتگرت ذوقیست در فهم عبارات
- بخش ۱۴۷ - السمسمهعباراتی که ذکرش بس ادق است
- بخش ۱۴۸ - سوال الحضرتینگرت علمی بحال نشاتین است
- بخش ۱۴۹ - سوادالوجهسوادالوجه فی‌الدارین رازیست
- بخش ۱۵۰ - باب الشین الشاهدز شاهد گر بپرسی بس صریح است
- بخش ۱۵۱ - شعب الصدعتو شعب‌الصدع جمع افرق را گو
- بخش ۱۵۲ - الشفعاگر گاهت سراغ از شفع باشد
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.