پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۱۴۱ - سرسرالربوبیه

ربوبیت بسر سر بود آن

ظهور رب بصورتهای اعیان

پس آن باشد زحیث مظهریت

ز بهر رب قائم بر هویت

که ظاهر بر تعینهای خود بود

بود هم بروجود خویش موجود

پس آن ارباب اعیانی محقق

ازین حیثند مربوبون و رب حق

ربوبیت نشد پس در حقیقت

یکی حاصل مگر بر ذات حضرت

بود اندر ازل بروجه معلوم

بحال خویش اعیان جمله معدوم

ربوبیت وراسریست درسر

بآن ثابت بود در عین و حاضر

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۱۴۳ - السرائرشنو باز از سرائر بی ز آثار
  2. بخش ۱۴۴ - السعهسعه در قلب کامل را تحقق
  3. بخش ۱۴۵ - السفرسفر آمد به پیش ایمرد سیار
  4. بخش ۱۴۶ - سقوط الاعتباراتگرت ذوقیست در فهم عبارات
  5. بخش ۱۴۷ - السمسمهعباراتی که ذکرش بس ادق است
  6. بخش ۱۴۸ - سوال الحضرتینگرت علمی بحال نشاتین است
  7. بخش ۱۴۹ - سوادالوجهسوادالوجه فی‌الدارین رازیست
  8. بخش ۱۵۰ - باب الشین الشاهدز شاهد گر بپرسی بس صریح است
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.