صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۰۷
دل صاف پروای محشر ندارد
که دریا غم از دامن تر ندارد
بساز ای خردمند با تیره بختی
که دریا گزیری ز عنبر ندارد
شود تخته مشق هر خار و خس را
چو دریا بزرگی که لنگر ندارد
شود خشک همچون سبو دست آن کس
که باری ز دوش کسی برندارد
ز طعن خسان پاک گوهر نترسد
رگ لعل پروای نشتر ندارد
دل روشن از انقلاب است ایمن
ز طوفان خطر آب گوهر ندارد
نخواهد سر گرم دستار صائب
که خورشید حاجت به افسر ندارد