پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۸۲۲

ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد

ز فیض اشک گلم از کنار می خیزد

چنین که گوشه ابروی صیقل است بلند

کجا ز آینه ما غبار می خیزد؟

به هر چمن که چو طاوس جلوه گر گردید

تذرو رنگ ز شاخ بهار می خیزد

به داغ سینه صائب به چشم کم منگر

جنون ز دامن این لاله زار می خیزد

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۳۸۲۴لبت ز خنده دندان نما گهر ریزد
  2. غزل شمارهٔ ۳۸۲۵ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزد
  3. غزل شمارهٔ ۳۸۲۶عرق نه از رخ آن گلعذار می ریزد
  4. غزل شمارهٔ ۳۸۲۷ز جلوه تو دل روزگار می ریزد
  5. غزل شمارهٔ ۳۸۲۸به عارض تو که رنگ نگاه می ریزد؟
  6. غزل شمارهٔ ۳۸۲۹فغان ز سینه آسوده محشر انگیزد
  7. غزل شمارهٔ ۳۸۳۰ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟
  8. غزل شمارهٔ ۳۸۳۱شراب لعل به آن لعل جانفزا نرسد
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.