پرش به محتوای اصلی
رضی‌الدین آرتیمانی رضی‌الدین آرتیمانی

رباعیات

رباعی شماره ۳۳

در صومعه و مدرسه دیار نبود

در هر دو جهان واقف اسرار نبود

بودند همه لنگر آن عالم لیک

از عالم دل کسی خبردار نبود

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شماره ۳۵مجنون که تمام محو لیلی نشود
  2. رباعی شماره ۳۶یک جرعه هر آنکه از می ما نوشد
  3. رباعی شماره ۳۷گاهیم چو مرده در کفن میسازد
  4. رباعی شماره ۳۸گه مجنونم به دشت و کو میسازد
  5. رباعی شماره ۳۹ای رتبهٔ تاج و تخت را کرده بلند
  6. رباعی شماره ۴۰خاکم که به هیچ کس گذارم نبود
  7. رباعی شماره ۴۱هر چیز که پرتوی بتو در تابد
  8. رباعی شماره ۴۲این خلق جهان به یکدگر کینه ورند
همه‌ی رباعیات ←

رضی‌الدین آرتیمانی درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی

میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.