پرش به محتوای اصلی
رضی‌الدین آرتیمانی رضی‌الدین آرتیمانی

رباعیات

رباعی شماره ۳۲

آنانکه علم به عالم تجریدند

علامهٔ دانشند و عین دیدند

ناکشته، تر و خشک جهان را کشتند

نادیده بد و نیک جهان را دیدند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شماره ۳۴ز آئینهٔ دل چو زنگ اغیار زدود
  2. رباعی شماره ۳۵مجنون که تمام محو لیلی نشود
  3. رباعی شماره ۳۶یک جرعه هر آنکه از می ما نوشد
  4. رباعی شماره ۳۷گاهیم چو مرده در کفن میسازد
  5. رباعی شماره ۳۸گه مجنونم به دشت و کو میسازد
  6. رباعی شماره ۳۹ای رتبهٔ تاج و تخت را کرده بلند
  7. رباعی شماره ۴۰خاکم که به هیچ کس گذارم نبود
  8. رباعی شماره ۴۱هر چیز که پرتوی بتو در تابد
همه‌ی رباعیات ←

رضی‌الدین آرتیمانی درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی

میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.