رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۳۴
ز آئینهٔ دل چو زنگ اغیار زدود
نه جامه سفید ساز و نه خرقه کبود
چون اهل زمان نه‌ایم در قید فنا
ما فانی مطلقیم در عین وجود
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۳۶یک جرعه هر آنکه از می ما نوشد
- رباعی شماره ۳۷گاهیم چو مرده در کفن میسازد
- رباعی شماره ۳۸گه مجنونم به دشت و کو میسازد
- رباعی شماره ۳۹ای رتبهٔ تاج و تخت را کرده بلند
- رباعی شماره ۴۰خاکم که به هیچ کس گذارم نبود
- رباعی شماره ۴۱هر چیز که پرتوی بتو در تابد
- رباعی شماره ۴۲این خلق جهان به یکدگر کینه ورند
- رباعی شماره ۴۳دل جز بغمش، بهر چه در ساخته بود
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.