رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۳۷
گاهیم چو مرده در کفن میسازد
گاهی از من، هزار من میسازد
میسوخت مرا اگر نمیسوخت دلم
این میسوزد که او بمن میسازد
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۳۹ای رتبهٔ تاج و تخت را کرده بلند
- رباعی شماره ۴۰خاکم که به هیچ کس گذارم نبود
- رباعی شماره ۴۱هر چیز که پرتوی بتو در تابد
- رباعی شماره ۴۲این خلق جهان به یکدگر کینه ورند
- رباعی شماره ۴۳دل جز بغمش، بهر چه در ساخته بود
- رباعی شماره ۴۴تا در ره عشق پای از سر نشود
- رباعی شماره ۴۵از خواری شاگرد و ز فخر استاد
- رباعی شماره ۴۶تا گلگون اشک و چهره کاهی نشود
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.