رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۴۰
خاکم که به هیچ کس گذارم نبود
آبم که به هیچ کس مدارم نبود
بادم که به هیچ جا قرارم نبود
نارم که ز سوختن کنارم نبود
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۴۲این خلق جهان به یکدگر کینه ورند
- رباعی شماره ۴۳دل جز بغمش، بهر چه در ساخته بود
- رباعی شماره ۴۴تا در ره عشق پای از سر نشود
- رباعی شماره ۴۵از خواری شاگرد و ز فخر استاد
- رباعی شماره ۴۶تا گلگون اشک و چهره کاهی نشود
- رباعی شماره ۴۷حسن عملم ز برگ کاهی پی شد
- رباعی شماره ۴۸در گوش هر آنکه این صدا بنشیند
- رباعی شماره ۴۹عشقم مجنون و هرزه‌گو میسازد
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.