پرش به محتوای اصلی
رضی‌الدین آرتیمانی رضی‌الدین آرتیمانی

رباعیات

رباعی شماره ۴۷

حسن عملم ز برگ کاهی پی شد

راه ازلم ز برق آهی طی شد

از عمر حضر نشد جز اینم معلوم

کی صبح بهر شادمانی دی شد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شماره ۴۹عشقم مجنون و هرزه‌گو میسازد
  2. رباعی شماره ۵۰تا چند دلا تیره و تارت دارند
  3. رباعی شماره ۵۱تا چند رضی به گیر و دارت دارند
  4. رباعی شماره ۵۲ما را سر و برگ خویش و بیگانه نماند
  5. رباعی شماره ۵۳صد شکر که یادت همه از یادم برد
  6. رباعی شماره ۵۴در وادی معرفت نه گیر است و نه دار
  7. رباعی شماره ۵۵ای آنکه ز عشق تو مرا نیست قرار
  8. رباعی شماره ۵۶تا کی ز جفای چرخ باشم من زار
همه‌ی رباعیات ←

رضی‌الدین آرتیمانی درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی

میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.