پرش به محتوای اصلی
رضی‌الدین آرتیمانی رضی‌الدین آرتیمانی

رباعیات

رباعی شماره ۵۱

تا چند رضی به گیر و دارت دارند

گیرم بخزان چو نوبهارت دارند

بر خیز رضی سنگ گرانی موقوف

کاینده و رفته انتظارت دارند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شماره ۵۳صد شکر که یادت همه از یادم برد
  2. رباعی شماره ۵۴در وادی معرفت نه گیر است و نه دار
  3. رباعی شماره ۵۵ای آنکه ز عشق تو مرا نیست قرار
  4. رباعی شماره ۵۶تا کی ز جفای چرخ باشم من زار
  5. رباعی شماره ۵۷فریاد که سبحه در کفم شد زنار
  6. رباعی شماره ۵۸چون سیل که آخر بنشیند ز خروش
  7. رباعی شماره ۵۹گشتیم همه روی زمین را به چراغ
  8. رباعی شماره ۶۰میزند مرغ دلم پر به هوای اشرف
همه‌ی رباعیات ←

رضی‌الدین آرتیمانی درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی

میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.