رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۵۳
صد شکر که یادت همه از یادم برد
وین هستی موهوم ز بنیادم برد
گفتم که دمی گریه کنم آهم سوخت
رفتم که دمی آه کشم بادم برد
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۵۵ای آنکه ز عشق تو مرا نیست قرار
- رباعی شماره ۵۶تا کی ز جفای چرخ باشم من زار
- رباعی شماره ۵۷فریاد که سبحه در کفم شد زنار
- رباعی شماره ۵۸چون سیل که آخر بنشیند ز خروش
- رباعی شماره ۵۹گشتیم همه روی زمین را به چراغ
- رباعی شماره ۶۰میزند مرغ دلم پر به هوای اشرف
- رباعی شماره ۶۱من خلد ندانم به صفای اشرف
- رباعی شماره ۶۲هر دل که درین زمانه درویش ترک
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.