رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۵۸
چون سیل که آخر بنشیند ز خروش
در مجلس اهل حال گشتیم خموش
گفتم بگوش آنچه نبینند به چشم
دیدیم بچشم آنچه نبینند به گوش
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۶۰میزند مرغ دلم پر به هوای اشرف
- رباعی شماره ۶۱من خلد ندانم به صفای اشرف
- رباعی شماره ۶۲هر دل که درین زمانه درویش ترک
- رباعی شماره ۶۳تا چند زمانی و مکانی باشیم
- رباعی شماره ۶۴با سبحه به چپ و راست ساغر گیریم
- رباعی شماره ۶۵ما دیدن عیش تو مدام انگاریم
- رباعی شماره ۶۶هر چند که پوشیده ترم، عورترم
- رباعی شماره ۶۷آنی که به فکر در نیائی چکنم؟
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.