رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۵۷
فریاد که سبحه در کفم شد زنار
افسوس که یار عاقبت شد اغیار
گفتم که بهیچ کار هرگز نایم
چیزی نبودکه او نباشد در کار
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۵۹گشتیم همه روی زمین را به چراغ
- رباعی شماره ۶۰میزند مرغ دلم پر به هوای اشرف
- رباعی شماره ۶۱من خلد ندانم به صفای اشرف
- رباعی شماره ۶۲هر دل که درین زمانه درویش ترک
- رباعی شماره ۶۳تا چند زمانی و مکانی باشیم
- رباعی شماره ۶۴با سبحه به چپ و راست ساغر گیریم
- رباعی شماره ۶۵ما دیدن عیش تو مدام انگاریم
- رباعی شماره ۶۶هر چند که پوشیده ترم، عورترم
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.