رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۵۲
ما را سر و برگ خویش و بیگانه نماند
زان افسونهٰا بغیر افسانه نماند
دیوانه شدم در غم ویرانهٔ خویش
افسوس که ویرانه به دیوانه نماند
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۵۴در وادی معرفت نه گیر است و نه دار
- رباعی شماره ۵۵ای آنکه ز عشق تو مرا نیست قرار
- رباعی شماره ۵۶تا کی ز جفای چرخ باشم من زار
- رباعی شماره ۵۷فریاد که سبحه در کفم شد زنار
- رباعی شماره ۵۸چون سیل که آخر بنشیند ز خروش
- رباعی شماره ۵۹گشتیم همه روی زمین را به چراغ
- رباعی شماره ۶۰میزند مرغ دلم پر به هوای اشرف
- رباعی شماره ۶۱من خلد ندانم به صفای اشرف
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.