رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۴۲
این خلق جهان به یکدگر کینه ورند
گویا که ز مرگ خویشتن بی‌خبرند
همچون دو سگ گرسنه از بهر شکم
از روی حسد بیکدگر مینگرند
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۴۴تا در ره عشق پای از سر نشود
- رباعی شماره ۴۵از خواری شاگرد و ز فخر استاد
- رباعی شماره ۴۶تا گلگون اشک و چهره کاهی نشود
- رباعی شماره ۴۷حسن عملم ز برگ کاهی پی شد
- رباعی شماره ۴۸در گوش هر آنکه این صدا بنشیند
- رباعی شماره ۴۹عشقم مجنون و هرزه‌گو میسازد
- رباعی شماره ۵۰تا چند دلا تیره و تارت دارند
- رباعی شماره ۵۱تا چند رضی به گیر و دارت دارند
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.