رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۳۱
ناصح چکنی زبانم از پندم مبند
یکبار بیا ببین در آن سرو بلند
گر چشم ز روی او توانی برداشت
من نیز دل از غمش توانم بر کند
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۳۳در صومعه و مدرسه دیار نبود
- رباعی شماره ۳۴ز آئینهٔ دل چو زنگ اغیار زدود
- رباعی شماره ۳۵مجنون که تمام محو لیلی نشود
- رباعی شماره ۳۶یک جرعه هر آنکه از می ما نوشد
- رباعی شماره ۳۷گاهیم چو مرده در کفن میسازد
- رباعی شماره ۳۸گه مجنونم به دشت و کو میسازد
- رباعی شماره ۳۹ای رتبهٔ تاج و تخت را کرده بلند
- رباعی شماره ۴۰خاکم که به هیچ کس گذارم نبود
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.