اوحدی مراغه‌ای
رباعی شمارهٔ ۳۴
بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست
آن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
موریست که بر کنار بادام نشست
پیداست که در لب تو شکر تنگست
اوحدی مراغه‌ای
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۳۶رویت، که به خوبی گل خندان منست
- رباعی شمارهٔ ۳۷جانا، دلم از فراق رویت خونست
- رباعی شمارهٔ ۳۸زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
- رباعی شمارهٔ ۳۹مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
- رباعی شمارهٔ ۴۰ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
- رباعی شمارهٔ ۴۱با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست
- رباعی شمارهٔ ۴۲دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
- رباعی شمارهٔ ۴۳ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشت
درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای
رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.