اوحدی مراغه‌ای
رباعی شمارهٔ ۳۶
رویت، که به خوبی گل خندان منست
آرامگهش دل چو زندان منست
نیکش بگزدیدند به دندان، گر چه
گفتم که: همین نیک به دندان منست
اوحدی مراغه‌ای
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۳۸زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
- رباعی شمارهٔ ۳۹مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
- رباعی شمارهٔ ۴۰ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
- رباعی شمارهٔ ۴۱با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست
- رباعی شمارهٔ ۴۲دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
- رباعی شمارهٔ ۴۳ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشت
- رباعی شمارهٔ ۴۴باد سحری چو غنچه را لب بشکافت
- رباعی شمارهٔ ۴۵دل در غم او بکاست، می‌باید گفت
درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای
رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.