اوحدی مراغه‌ای
رباعی شمارهٔ ۳۷
جانا، دلم از فراق رویت خونست
چشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
آن خال که بر رخت نهادست، دمی
بر روی منش نه، که ببینم چونست؟
اوحدی مراغه‌ای
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۳۹مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
- رباعی شمارهٔ ۴۰ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
- رباعی شمارهٔ ۴۱با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست
- رباعی شمارهٔ ۴۲دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
- رباعی شمارهٔ ۴۳ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشت
- رباعی شمارهٔ ۴۴باد سحری چو غنچه را لب بشکافت
- رباعی شمارهٔ ۴۵دل در غم او بکاست، می‌باید گفت
- رباعی شمارهٔ ۴۶با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت
درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای
رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.